Το μανιτάρι εμφανίζεται σε δύο μορφές: η δροσερή, υγρή, ελαφρώς μυκητιασική οσμή των ωμών λευκών μανιταριών, μια απόλυτα γήινη πράσινη φρεσκάδα, και η πιο ζεστή, αλμυρή, σχεδόν βουτυράτη οσμή των μαγειρεμένων μανιταριών. Η φρέσκια πλευρά είναι ευκολότερο να χτιστεί και μπορεί να λειτουργήσει στην κορυφαία έως μεσαία νότα ως ένα παράξενο πράσινο-γήινο σήμα που τραβά τη σύνθεση μέσα στην υπόροφη βλάστηση και δημιουργεί ενδιαφέροντα εφέ σε ακόρντα εμπνευσμένα από τη φύση.
Ένας εύκολος τρόπος για να δημιουργηθεί μια νότα μανιταριού είναι μέσω του cis-3-εξενυλο-τιγλικός εστέρας, ενός πράσινου φυλλώδους εστέρα που μυρίζει αμέσως ωμό μανιτάρι πάνω από έναν χλοώδη cis-3-εξενόλη υπότονο (καθώς η cis-3-εξενόλη είναι το μόριο που ευθύνεται για τη μυρωδιά του φρεσκοκομμένου γρασιδιού), δίνοντας την εντύπωση πράσινων μανιταριών σε ένα και μόνο υλικό. Αποτελεί μια φυσική αφετηρία, συνήθως αραιωμένο λόγω της έντασής του. Εκεί όπου το μανιτάρι θέλει να αναδειχθεί μέσα στο περιβάλλον γύρω του και όχι ως μεμονωμένη πτυχή, Terranol κερδίζει τη θέση του - μια μακράς διαρκείας βασική νότα από βρυώδες χώμα, καμφορά και πικάντικο βετιβέρι, που φέρει τη δική της διακριτική νύξη μανιταριού και ξυπνά την εικόνα ενός υγρού σπηλαίου με νερό που κυλά μέσα του. Είναι ένας πιο υποβλητικός τρόπος να υπαινιχθείς το μανιτάρι, χτίζοντας τη σκηνή μέσα στην οποία βρίσκεται το μανιτάρι, αντί απλώς το ίδιο το μανιτάρι, και φτάνει βαθύτερα στη βάση, ενώ cis-3-εξενυλο-τιγλικός εστέρας λειτουργεί πιο ψηλά.
