Kolekcja: Przewodnik perfumiarza po tworzeniu nuty fougère

W 1882 roku Houbigant wprowadził na rynek dziś już klasyczny zapach „Fougère Royale”. Perfumiarz Paul Parquet stworzył fantazyjny akord, by oddać zapach paproci (Fougère oznacza po francusku paproć). Od tego czasu ten klasyczny akord był wielokrotnie powielany i rozwijany, ewoluując w cały gatunek perfum, który do dziś pozostaje bardzo żywy.

Rdzeń klasycznego akordu stanowią lawenda, kumaryna i mech dębowy, które razem tworzą wilgotny, trawiasty i lekko pikantny efekt leśnego poszycia. Mech dębowy jest obecnie mocno ograniczony, ponieważ później okazało się, że jest substancją uczulającą skórę, jednak veramoss, główny składnik mchu dębowego, nie jest ograniczony i stanowi najlepszą nowoczesną i czystą alternatywę. Bergamotka tradycyjnie niemal zawsze była używana w fougère, by stworzyć świeże otwarcie. Geranium i wetyweria były również bardzo popularnymi i ważnymi narzędziami w palecie fougère. Salicylan amylu można wykorzystać, by uzyskać efekt „czystego zakładu fryzjerskiego” — mydlany połysk, dzięki któremu akord sprawia wrażenie świeżo wypranego, a nie surowego (efekt ten okazał się bardzo udany komercyjnie). Dihydromyrcenol to nowoczesny, wodnisty i aromatyczny surowiec zapachowy: powszechnie wykorzystywany, by unieść fougère i nadać mu świeższy oraz bardziej współczesny charakter. Podczas komponowania warto pamiętać, że kumaryna i materiały mchowe są bardzo mocne — nie trzeba ich wiele. Fougère to bardzo elastyczny akord, który można kształtować na wiele różnych sposobów, zależnie od gustu. Zalecamy powąchać kilka przykładowych perfum z rodziny fougère jako punkt odniesienia.